Tylko koty przetrwają nadchodzącą apokalipsę.

Dziewczęta "mojego pokroju" nie mają nigdy chusteczek do nosa. Widać to szczególnie zimą, kiedy to statystyczne 10% społeczeństwa smarka smętnie w rękaw podczas podróży autobusem. Taka tam kolejna obserwacja z transportu miejskiego.

Kiedyś słyszałam, że robią to całkowicie celowo, wszak idealnym motywem na podryw jest słynne „cześć, masz chusteczkę?”, które to uruchamia lawinę pasji, namiętności i uczuć longlasting.

Wczoraj zadzwoniła do mnie moja matka (w zasadzie to zadzwoniła kilka dni temu, ale ja oczywiście nie miałam czasu oddzwonić), okazało się że kliknęła coś w telefonie, zawirusowała wszystko i jeszcze pobrało jej opłatę za sms premium w kwocie 6,43. 

Po kolei przeszłam z nią proces formatowania telefonu, a następnie blokowania usług ponad normatywnych. Taka w sumie kontrola rodzicielska, ale świadczona  w odwrotną stronę. Jak bardzo uderzyło mnie wtedy to, że rzeczy proste i oczywiste dla mnie, jak czyszczenie cookisów, formatowanie dysku, czy przenoszenie danych z telefonu na kartę SIM, są dla moich rodziców nieosiągalne. Różnica pokoleniowa, której się trochę boję.

Co, jeśli za 20 lat ktoś będzie pokazywał mi jak włączyć i wyłączyć domowego androida? Co jeśli nie będę wiedziała gdzie kupuje się bilet na tunel czasoprzestrzenny? Jedyna nadzieja w tym, że ten świat wcale nie przetrwa tak długo, by zdążyć mnie upokorzyć nieporadnością w obsłudze urządzeń 6-tej generacji, albo zwyczajnym grzebaniem w śmietniku za butelkami po piwie.

Podobno grozi nam wszystkim piękna katastrofa. Grożący Ziemi raz na 150 lat impuls elektromagnetyczny wprost ze słońca, jest w stanie zresetować naszą cywilizację (ostatni rozbłysk miał miejsce w 1859 roku). Wyobraźmy sobie nasze przebudzenie w świecie, w którym nie ma prądu, a co za tym idzie...nie ma Facebooka, smartfonów i komputerów (i już w tym momencie 80% grupy wiekowej 15-30 umiera w konwulsjach).

Bloga pisałabym w notesie, a lajki musiałabym zbierać osobiście - długopisem. Kuchenne rewolucje Magdy Gessler, zastąpione zostałyby przez "Kuchnię w czasach apokalipsy" - czyli puszka tuńczyka na 3000 sposobów. A święto lasu - czyli brak wieczornej kąpieli, stałoby się świętem permanentnym (yay!). 

Na szczęście zostałyby nam książki. Już bez towarzystwa kieliszka czerwonego wina i płyty CD odtwarzanej w tle.

Pytanie, czy my zostalibyśmy ludźmi? W to niestety szczerze wątpię - czego dowodem jest nasza wczorajsza dyskusja preepersowa. Przygotowując się na koniec świata, nie wyobrażam go sobie absolutnie w stylistyce Larsa von Tiera, czyli pięknym. Najbliższa mi jest stylistyka 30 dni potem. Każdy z nas jest nosicielem wirusa, który może uaktywnić się w chwili, kiedy wszystko to, co do tej pory znaliśmy ulegnie zniszczeniu. 

I tak jak wojna nie ma w sobie nic z kobiety, tak i koniec świata nie ma w sobie nic pięknego. A powód ku temu jest bardzo prosty. Pędzący rozwój cywilizacji może i zrobił ze świata globalną wioskę. Rozwój infrastruktury i cyfryzacja doprowadziła do tego, że kontakt z kimkolwiek z drugiego końca świata, jest możliwy na jedno wciśnięcie guzika. Facebook, ogłosił swój reason to believe - "to make world open and more connected". 

Tymczasem, chyba nigdy w historii cywilizacji nie byliśmy sobie tak odlegli jak dzisiaj. Internetowe rozmowy o pierdołach, wyparły rzadsze, acz bardziej szczere interakcję. Zalew internetowej głupoty, pozbawia nas wrażliwości na to wszystko co piękne wokół. Zamiast być i czuć, fotografujemy rzeczywistość małymi kamerami naszych smartfonów, przegapiając tak naprawdę wszystko to co ma zapach i strukturę. Oglądając kolejne wydanie wiadomości na TVN24, bezradnie wzruszamy ramionami nad tym wszystkim, co przecież nas nie dotyczy. A pokonując codzienną drogę do pracy, nie dostrzegamy już widoku innego, niż ten na przesuwanym za pomocą naszego kciuka ekranie. 

Odłączeni od prądu, będziemy się musieli nauczyć siebie od nowa.

dokąd zmierza nasz świat

Piątek, 13go. Europa modli się za Paryż, Europa pali znicze, kładzie kwiatki, a liderzy wszystkich partii politycznych (lewackie i liberalne szmaty, które sprowadziły islam do Polski również) składają kondolencje pod ambasadą Francji. Duduś pokazał schylając się fragment łysiny, Ewa jak zawsze mówiła łamiącym się głosem, który wyciska łzy, a Basia, jak to Basia - nawoływała do nie atakowania uchodźców. Taka sobota po takim piątku.

Paryż wart jest mszy. Ale Paryż jest świecki.

Europa pokazuje miękkie podbrzusze. Wypina się swoją bezradnością w całej okazałości. 

Jadę autobusem linii 172 - kierunek Sadyba. Rozważam wszystkie geopolityczne uwarunkowania, międlę w ustach przekleństwa, przypominając sobie kolejne andrzejrysuje, które nie są jedynie śmiesznym żartem. I wtem spotykam jej spojrzenie. Wyczuwam ją momentalnie, patrząc na zachłanność jej wzroku. Dziewczyna otwiera metodycznie rafaello, zjada naprędce, po czym zabiera się za kruche ciasteczka. Cała siatka zakupów wypchana jest słodyczami. Obie to wiemy. Ona wie, że ja wiem. A ja wiem, że ona wie. Całość tych zakupów, za wyjątkiem plastikowej siatki (bo biodegradowalna) wylądują wkrótce w muszli WC jej mieszkania.  Spotykam ją zresztą 3 tygodnie później - w tym samym autobusie, z taką samą siatką i takim samym umęczonym spojrzeniem. Kolejny przykład człowieka, któremu nie jestem w stanie pomóc, chociaż na swój sposób dobrze go rozumiem.

Świat się zmienia i to w bardzo złym kierunku, a ona po prostu wpierdala te swoje słodycze. Na swój sposób jest oderwana od piątku 13go i tego co może się jeszcze wydarzyć. Cytując Hemingwaya - nie pytaj o to, komu bije dzwon - bije on Tobie.

Rozmowa o lęku przed samotnością (szczególnie tą w sile wieku) wróciła do mnie jak bumerang. Moja matka regularnie powtarza, że podstawowym problemem mojego "stylu" życia jest samotność. Mimo, że mam ochotę wyjść i trzasnąć drzwiami, to na swój sposób jest to lęk, który funkcjonuje zagnieżdżony gdzieś głęboko we mnie. Tak samo jak wieczny lęk przed zależnością, czy też lęk przed różnicami pokoleniowymi, które obserwuje już nawet w kontakcie z Domiczem. .

Będąc już trochę po trzydziestce, nadal nie czuje się osobą dorosłą (zastanawiam się regularnie, kiedy w końcu poczuje, że to już ten moment?). Nadal czuje tę niepewność związaną z poznawaniem innych ludzi (co tak naprawdę o mnie myślą?), tylko trochę lepiej to ukrywam, wychodząc zapewne na pewną siebie. Wszyscy się przejmują, tylko Ewelina ma wyjebane na wszystko.

Miałam pisać o tym, dokąd zmierza nasz świat, ale mimowolnie zastanawiam się nad tym dokąd zmierzam ja sama i jak bardzo z biegiem czasu, coraz więcej we mnie obaw o nieposadzenie drzewa.

Yes, this fear's got a hold on me.