edge of my world

Nad szklanką czerwonego wina siedzę i myślę.

Myślę nad tym, że tyle rzeczy rozgrywa się w naszych własnych głowach. I że tworzenie w niej scenariuszy, pozbawia nas możliwości czerpania z tego co dzieje się w rzeczywistości. Albo celowo od niej uciekamy, albo próbujemy stworzyć ją na własny obraz i podobieństwo.

Tymczasem teraz wszystko zdaje się przybierać realne kształty. Rzeczy, których nie potrafiłam do tej pory wyjaśnić, stały się nieco bardziej jasne. Wystarczyło kilka puzzli, których zawsze mi brakowało. I coraz lepiej rozumiem dlaczego właśnie tak, a nie inaczej. Rozumiem, dlaczego jestem taka, a nie inna. 

Jakkolwiek dziwnie by to nie zabrzmiało, mam wrażenie, że stoję z rozpostartymi ramionami nad przepaścią własnego świata i z bezpiecznym dystansem patrzę na to co było. I wyjątkowo nie mam ochoty na ponowny skok. 

Dziesiątkę kier noszę w portfelu. Jest dla mnie dowodem na to, że skoro z talii, można wyciągnąć dwa razy z rzędu tą samą kartę, to przeznaczenie przechyla szalę w swoją stronę, śmiejąc się w twarz biegunowi przypadku.

Idąc dzisiaj do pracy, zobaczyłam tablicę na fasadzie okolicznej kamienicy. Pomyślałam sobie, że mi też zatrzymał się czas. Długo trwałam bez ruchu jak Królewna Śnieżka, czekając na księcia, który jednym pocałunkiem wybudzi mnie z głębokiego snu. 

Książe nie przybył, zapił w Nibylandii. Skończyła mu się benzyna do konia. Lub miał inny ważny powód.

Księżniczka tymczasem, postanowiła się wyemancypować. I chociaż jest trochę bosa, to jednak w ostrogach.

                                                 

                                             Now I'm standing at the edge of my world 

                                                   And I'm looking for a place to stay 
                                                   Standing at the edge of my world... 

                                                                     And that's ok