Siedzę i myślę. Jestem jakby Beatą Kozidrak poniedziałku. Mam w sobie dni wrażliwości, co szczęśliwie często się nie zdarza. Jestem też jakby Anthonym and the Johnsons, wszystko mnie wzrusza. To takie momenty, kiedy jedziesz autobusem i chce ci się płakać do jakiejś piosenki, albo gdy widzisz staruszkę, która opiera się sile ciążenia, bądź brakowi gotówki.

Kiedyś całymi dniami potrafiłam zalewać się strumieniami łez (wewnętrznie ofkors) – wystarczyło jedynie skupić się za bardzo na myśleniu i otaczającej rzeczywistości. Dzisiaj wzrusza mnie głownie skurwysyństwo Franka Gallaghera i wysokość rachunku za prąd. 

Every morning I walk towards the edge

and throw little things off

Widziałam dzisiaj w tramwaju pana z bukietem długich czerwonych róż. Dresa, mówiąc krótko (i to prawdopodobnie wciętego wczorajszym jeszcze alkoholem). Dokąd zmierzasz Romeo? – pomyślałam. I wstyd przyznać, ale pierwszą rzeczą o której pomyślałam, było to, że zmierza on do swojej dziewczyny z meliny i za ten bukiet będzie miał z nią miłe chwile.

It's become a habit
A way to start the day

Był to wstęp do głębszej refleksji na temat transakcji kupna – sprzedaży z jakimi mamy na co dzień do czynienia. Bo czymże w zasadzie różni się od prostytucji sytuacja, gdy ktoś przynosi ci kwiaty licząc na seks (i go dostaje)? Gdzie tkwi różnica między tym, kto robi to za pieniądze, a tym kto robi to by zapewnić sobie odpowiedni poziom życia np. w małżeństwie? I w końcu, czy praca w miejscu, którego się nie lubi, ale które przynosi dobry dochód, nie jest współczesną formą najstarszego zawodu świata?

Tak, źle myślę o ludziach. Oburzająco rzadko mam do ludzi stosunek dobry. IdźPanwChuj, gdyż reality killed a video star.

I go through all this

Before you wake up

Mam dzisiaj dystans do wszystkich i wszystkiego (Jaczu, wiesz o czym mówię), zamknęłabym się najchętniej w malutkim, byleby oddzielnym pokoju i nie przebywała z ludźmi. Stukałabym systematycznie w klawiaturę komputera, wypluwając kolejne nieistotne dla funkcjonowania ludzkości materiały ppt, co wbrew pozorom doprowadziłoby mnie o jeden krok bliżej w stronę tytułu pracownika miesiąca i dwa kroki bliżej ku przepaści.

I Imagine what my body would sound like

Slamming against those rocks

Nie myślałam, że ten moment nastąpi, ale brakuje mi cotygodniowych spotkań grupowych. Pierwsza radość z powodu wolnego piątku, okazała się złudna. Nadawanie znikomej wagi wydarzeniu – również. Ostatnimi czasy było to jedno z niewielu miejsc, gdzie robiłam coś absolutnie dla siebie. Gdzie mogłam na chwilę odsapnąć od tego co wokół, mówiąc „wk****a” mnie to. Jedynym substytutem jest już tylko bieganie i ten moment kiedy nie możesz oddychać, ale biegniesz dalej i wszystko inne traci na chwilę znaczenie.

And When it lands

Will my eyes

Be closed or open?

społeczeństwo jest niemiłe, bo tak nas wychowano

Samokrytyka. Minęło jakieś milion lat od kiedy udało mi się znaleźć chwilę na prozę konfesyjną mojego blogaska. Blame Canada. Kurzy się już nie tylko pianinko.  Kurzą się aparaty, kurzą się buty do biegania i mikser nieistniejący!

Właśnie miałam pomyśleć o czymś inspirującym, ale zamiast tego zadałam sobie w głowie pytanie o to, dlaczego obcinanie paznokci u rąk jest czynnością tak bardzo intymną i dla osób postronnych wręcz odrażającą? I dlaczego zawsze kiedy piję wodę z butelki lub jem banana, czuje się jakaś taka skrępowana sznurem oralnej fiksacji otaczających mnie wokół osobników płci męskiej? <koniec dygresji>

Ostatnie kilka miesięcy nie należały chyba do najlepszych, aczkolwiek w moim przypadku sezon zimowy nigdy nie należał do udanych. Sorry, taki mam(y) klimat.

Kilka pojęć z ostatnich tygodni:

Refleksologia – nie jest to bynajmniej nauka o refleksie! Jest to dosyć interesująca dziedzina wiedzy, zakładająca, że poprzez dotykanie stóp/dłoni, można uleczyć różne choroby, o których jeszcze nawet nie wiemy (sic!) Whatever – dodatkowy masaż stóp, jakkolwiek nazwany chętnie przyjmę!

Amarant – nie jest to kolor będący wersją zielonego.

Masłowska Dorota – nie jest to polska pisarka. Jest to polska pisarka i/lub wokalistka zespołu Mister D, autorka diagnozy społecznej pt. „społeczeństwo jest niemiłe”

Asertywność – pojęcie wbrew pozorom całkowicie dla mnie nowe. I również wbrew pozorom, nie jest to ładnie opakowane „nie”.

Gender (czyt: Dżender) – twór słowny, rozumiany przez większość ludzkiego gatunku jako nachalna propaganda, dla mnie natomiast coraz bardziej fascynująca dziedzina nauki – o czym dalej.

Nigdy się tak naprawdę nie zastanawiałam nad tym, co definiuje nas jako ludzi –  istoty społeczne wchodzące w różne relacje z innymi osobnikami. Co definiuje nasze „zauroczenia”, „zakochania” i „miłości”? Czy faktycznie zakochujemy się w osobie, czy tylko w płci? Co też sprawia, że jednych pociąga silikonowanie umywalki, a inni wolą iść z wiklinowym koszyczkiem po maliny? Gender, ach ten dżender.

Temat fascynujący i chyba trudny to zeksplorowania. Kilka lat temu byłam zupełne innym człowiekiem – myślę że nie tylko ograniczonym konwenansami, ale wręcz lekko zaściankowym. Prawdziwe znaczenie słowa tolerancja było mi raczej obce. Nabijałam się ze zniewieściałych panów i męskich kobiet. I może nawet byłabym gotowa rzucać w takie osobniki kamieniami. Nie, nie jestem złym człowiekiem -  Tak mnie po prostu wychowano. Jedyne wspomnienie z wieku młodzieńczego, kiedy moja matka używa słowa „L” – to moment kiedy używa go w zestawieniu z najbardziej negatywnie nacechowanymi przymiotnikami, jakie można sobie wyobrazić. Trudno się więc chyba dziwić, że mój rodzący się w bólach światopogląd miewał swoje wahania w bardzo dziwnych kierunkach.

Dzisiaj, jestem wręcz zafascynowana tym, jak bardzo ograniczają nas nasze socjalizacje – czyli to wszystko, czego uczą nas otoczenie, znajomi i rodzice. Szczególnie rodzice, którzy na naszych oczach przeobrażają się czasem w zgorzkniałe karykatury nas samych.

Koniuszki ust ludzi starszych są zawsze skierowane w dół. Ta smutna konstatacja dopadła mnie w autobusie numer 136 kierunek Natolin. 

objects in the mirror might be more fucked up than they appear

Kolejna niezbyt przespana noc – pomyślałam przed powrotem do pracy po świętach. Noc podczas której bez zmrużenia oka rozszarpałabym swojego kota, gdyż każde liźnięcie czy zamruczenie futerka doprowadza w takich momentach do furii.

#mlask #mrumru #miau (po raz pierwszy hasztaguje!!)

Czytając fejsbukowe statusy wiem jednak, że nie jestem odosobniona. Wszyscy cierpimy chyba na syndrom pełni księżyca, co utożsamiam jednak z syndromem poświątecznego odstawienia alkoholu.

Nie wszyscy ten alkohol odstawić potrafią – jesteśmy wszak narodem alkoholików, o czym przypomni wkrótce Smarzowski (bardzom tego ciekawa), a tymczasem przypomina promocja noworoczna państwa polskiego, w której mogłabym  wsiąść za kierownicę samochodu i zabić po pijaku 6 osób  w cenie jedynych  15 lat pudła. Maksymalnie. Wychodzi 2,5 roku za osobę. W czasie takiej wyprzedaży nieco ostrożniej wypada się chyba poruszać po wymarłych na święta ulicach Warszawy.

I choose to listen to my inner voice not the random opinion of others – patrzę na stojącą na biurku kartkę, którą otrzymałam wraz z gwiazdkowym prezentem i myślę sobie sralalala. Mam wrażenie, że tak naprawdę i ja i Wy nie wnikamy za bardzo w siebie i otaczającą nas rzeczywistość.  Zadowalamy się pozorami, patrzeniem na żony ze Stepford, status quo i poczuciem, że wszystko jest takie jak być powinno. Taka refleksja na okoliczność wydarzeń minionych 3 miesięcy, kiedy to poczułam się niczym aspergerowiec, który nie rozpoznaje ludzkich emocji i trzeba mu  to wszystko rozrysować na kartce.

Poproszę o kartkę: objects in the mirror might be more fucked up than they appear. Bo nic nagle nie jest tym czym się wydawało.  Pod maską uśmiechu, pod przyjaznym dźwiękiem i pod ogólnie pozorem - kryje się długa lista niewypowiedzianej pretensji i  emocji nie do ogarnięcia.

Dzięki temu zdałam sobie sprawę, że zdecydowanie za mało uwagi poświęcam analizie otoczenia, a za dużo przyjmuję bez refleksji i w oparciu o moje ulubione heurystyki. Zresztą, większość z nas tak robi. Dlatego pewnie słychać potem w wiadomościach: „to była normalna rodzina, nic nie zwiastowało tej makabrycznej zbrodni! I może sobie Natalia Lesz już tylko fantazjować o mocy swojego uścisku.  

Zakotwiczanie się ma jednak swoje plusy. Dzięki niemu jestem przecież tą wiecznie żartującą dziewczynką, która ubiera się jak hipster. Świetnie sobie ze wszystkim radzę i w zasadzie nie mam problemów.

I nikt nawet nie podejrzewa, że prawda jest nico inna. Nikt też nie wie (no, poza tymi którzy czytają moją prozę konfesyjną), że leżąc w łóżku potrafię ułożyć szesnaście scenariuszy tego co stanie się w określonej sytuacji, przy wyborze określonych ścieżek. Przewiduje ludzkie reakcje na to co robię i osobiście wystawiam sobie ocenę z zachowania danego dnia (mostly, negatywną). Uprawiając dialog we własnej głowie, nie muszę go odbywać w realnym świecie.  

Moje „zajęcia dodatkowe” niestety nie rozwiązują za mnie tego i innych problemów. Sprawiają natomiast, że przynajmniej podejmuje trud (tak jak dzisiaj) zastanawiania się na tym, że:

a) może mam z czymś problem

b) z on z czegoś chyba wynika

c) chyba trzeba go rozwiązać

I tak oto, na tapetę trafiła kwestia mojego psychopatycznego wręcz lęku przed tym, że Tytus kot ucieknie przez niezamknięte drzwi wejściowe lub spadnie z balkonu, jeśli ktokolwiek zostawi drzwi choć na chwilę uchylone.  Łażę więc za wszystkimi domownikami i sprawdzam, czy na pewno te drzwi zamknęli i czy na pewno nie zapomną ich zamknąć, kiedy mnie nie będzie. Zawsze pilnuje zamykania drzwi, wyłączam listwy kontaktowe oraz oglądam kuchenkę gazową. Droga Filipinko, przyjaciółko ma najlepsza, pomóż! Co jest ze mną nie tak?

Na kwestię kota znalazłam już odpowiedź: na moich oczach spadł z parapetu kot mojej koleżanki, która ledwo co wprowadziła się do mojego mieszkania. Pacjent nie przeżył. I chociaż wiem, że przecież niecelowo – poczułam bardzo wyraźnie emocjonalny przekaz: WINNA.  Od tej pory robię wszystko, by nigdy więcej nie czuć się tak okropnie jak wtedy. Dodając do tego moją wielką miłość do tego grubasa – mamy receptę na paranoję.

Skąd jednak mania zamykania drzwi, sprawdzania kontaktów, prostownicy (czy na pewno nie zaprószy ona ognia poprzez łazienkowy chodniczek, kiedy podczas mojej nieobecności nagrzana spadnie z szafki?!), kuchenki gazowej etc? Do tego jakoś dojść nie mogę. Tym bardziej, że nikt nigdy mnie nie okradł, nigdy nic się nie spaliło , a dwutlenek węgla nigdy nawet nie próbował zaszkodzić mojej rodzinie. Czy jest na to jakieś logiczne wyjaśnienie? Bo ja go nie znajduje. 

Nie uczmy świata jak żyć

Mój dziadek całe życie był narcyzem - wierzył w siebie i w swoją zajebistość. Jeździł też po świecie i otaczał się tabunami kochanek -> Zmarł „ze starości” w wieku niespełna 90 lat.

Moja babcia wiecznie się czymś przejmowała. Dziadek zostawił ją z dzieckiem (moją mamą) i ożenił się z dziewczyną w wieku mojej matki. Babcia była typową matką polką i wspomnienia z nią związane oscylują głównie wokół robienia pierogów i wnoszenia na 4-te piętro siat pełnych zakupów ->  Zmarła na wylew w wieku niespełna lat 60-u.

Czasem myślę, że receptą na długie życie jest nie tyle twarda dupa i krótka pamięć – co posiadanie wszystkich i wszystkiego w owej.

„Nie uczmy świata jak żyć” – powiedziała wczoraj całkiem sympatyczna babeczka od psychologii, a ja zdałam sobie sprawę, że od dłuższego czasu robię staż bezpłatny w ZNP - rozwiązuję nie swoje krzyżówki  i odpowiadam na nie swoje pytania.  

Żałuje, że moi rodzice nie umacniali we mnie poczucia własnej wartości i dopiero ciężką pracą próbuje ją w sobie zbudować. Żałuję, że moi rodzice nie szanowali mnie jako dziecka – za to ja winna im była szacunek tylko z racji tego, że są rodzicami. Żałuje też, że zostałam wychowana w kulturze obrażania, kłótni i braku dotyku. W kulturze, która sprawia, że po powrocie do domu nie umiem się zwyczajnie położyć na łóżku i nie robić nic (bo zaraz wpędzam się w poczucie winny, że jestem leniwa).

Zawsze miałam poczucie, że w jakiś sposób muszę udowodnić racjonalność swojego istnienia. Moje siostry dobrze się uczyły – więc ja musiałam uczyć się lepiej.  Zgarniałam wszystkie możliwe stypendia naukowe i czerwone paski. Moje siostry skończyły studia – ja skończyłam dwa kierunki, w tym jeden z wyróżnieniem. Prawo jazdy? Wyłącznie za pierwszym razem! Pierwsza praca i wyprowadzka z domu – na asapie.  

Sama wpędzam się w lęk przed różnymi sytuacjami, ponieważ na drugim etacie życia, nieustannie próbuje uczyć innych jak żyć. Martwię się, tworze scenariusze, przejmuje cudzą odpowiedzialność (i to wcale nie dlatego, że ktoś mnie o to prosi).

Nie jestem poetką i nie piszę ładnych wierszy. Nie statusuje się na fejsbuku – bo nie mam nic zabawnego do powiedzenia. Nie mówię o sobie: ładna. Nie mówię: inteligentna. Nauczono mnie, że mówienie o sobie dobrze, to oznaka pychy, chamstwa i egoizmu.

Dziadka nazwałam narcyzem, bo kochał przede wszystkim siebie. I prawda jest taka, że koniec końców umarł  w samotności. Umarł w tej samotności jednak dobre 30 lat później, niż otoczona wnukami babcia.  Patrzę więc na tych wszystkich ludzi wokół, którzy nie merdają ogonem do byle kogo i nie zachowują się jak byle chłop pańszczyźniany co poleruje srebra Panicza. I zazdroszczę. 

Na Woli naprawiałam różne sprzęty. Na Ochocie malowałam cały świat.  Szlifierką nie-kątową  szlifowałam wielkie serce. Wnosiłam całą historię – od Maciejewskiego, przez Popiełuszkę, aż po Sienną na sam szczyt. Spacer wokół Metra zawsze będzie dla mnie romantyczny. 

Zaczynam od kończę

Dwulatek wpadł do jeziora. Rodzice nie zauważyli. Nie żyje.

Nie żyję być może i ja, bo w relacjach z ludźmi tkwię w czasie przeszłym.

Przeszły czas definiuje prawie wszystkie moje zachowania. Jesteśmy chyba tym miejscem na przecięciu się wszystkich zaszczepionych nam warunkowań.

Warunek sine qua non? Odczuwanie.

Odczuwania zawsze się bałam  - tego odsłaniania miękkiego podbrzusza, pieprzonej wrażliwości.

Wrażliwość staje mi w gardle niczym ość i niezmiennie dławi.

Dławię się łzami nad kopułą kserokopiarki marki Xerox i marzę o tym, by nie usłyszeć pytania o to, co się stało.

- Stało się coś, Szogunie? – pyta Bella.

- Bellu, wszystko.

Wszystko w życiu za lekko mi przychodzi.

Jak w tym roku nie zdobyłam Złotej Palmy w Cannes.

Krejwiany, kilkaset metrów od litewskiej granicy. Absolutna głusza i ciemność jak w babcinej piwnicy już od 16. Miejsce, gdzie cisza faktycznie dzwoni w uszach. Byłam pewna, że okoliczności przyrody wzbudzą we mnie całe pokłady pisarskiego kunsztu, a słowa same będą się pisały na klawiaturze komputera, pod moim, niemalże bezwiednym nadzorem.

Tymczasem pustka. 

Mogłabym zacząć od "Mrs. Dalloway said she would buy the flowers herself" - jest tu jednak jakiś element decyzyjności, której to na ten moment absolutnie mi brakuje. 

Pisanie to podobno ciężka rzemieślnicza praca i należy cierpliwie kombinować zdaniami, słowami i przenośniami, aż w końcu powstanie z tego jakiś zborny tekst. Pewnie byłoby ono dużo łatwiejsze, jakby można było napisać całkowicie wprost co się myśli i czuje. Tzn. oczywiście można, ale wtedy realne życie przemieli każde napisane słowo i odniesie je do otaczającej rzeczywistości w stosunku jeden do jednego, sprowadzając na głowę autora kłęby ciemnych, gęstych i zdecydowanie burzowych chmur.

Siedzę więc i myślę o tym, że zgodnie z regułami sztuki najpierw jest szok, potem żal i bezbrzeżny smutek, a potem złość i agresja.  Okazuje się, że w moim przypadku kolejność jest w sumie dowolna - skacze sobie po stanach emocjonalnych w ciągu jednego dnia, a czasem w przeciągu jednej godziny. 

Użalanie się nad sobą jest ze wszech miar poetyckie. Whyyy, och whyyyy....(teraz włączamy piosenkę "Listopad" Comy, albo "Marzec" Stankiewicz - w sumie zbieg tytułów jest dla mnie bardzo intrygujący) i możemy swobodnie usiąść i cierpieć. Możemy też leżeć i cierpieć, albo nawet (w wersji dla zaawansowanych) - stać w oknie i palić papierosa + oczywiście cierpieć.

Cierpienie uszlachetnia. Dlatego od dzisiaj możecie mi mówić Jaśnie Pani. Kto wie, może uda mi się nawet dojść do rangi książęcej? Będę wszystkich (no, prawie wszystkich) zapraszać na herbatkę fajfoklok i będziemy polować na gęsi.

No i śpiewa ten Rogucki "Moja głowa chce, moja głowa znać, jakiś powód" - pomijając kwestię stylistyki, która jakoś mnie razi, to jasna sprawa! Powód w pierwszych chwilach najłatwiej odnaleźć w sobie. Bo byłam taka i owaka. I od razu jest lepiej, a nawet gorzej.

Taka już natura człowieka, że wsadzi paluchy w otwartą ranę i będzie grzebał i grzebał.  Jak głęboko, ile krwawi, jaki pocisk, czyja produkcja, czy aaaaby kształt pocisku dostatecznie opływowy? Czy postrzał przypadkowy, czy zamierzony, a może było to jednak samobójstwo. Tyle niewiadomych, tyle pytań, tyle łaaaaj.

No dobrze - znamy już przebieg zdarzeń: są ofiary, była autopsja,  była wiwisekcja, była też zgoda na przeszczep organów z martwego ciała, był pogrzeb - wszyscy wokół się smucili, klepali po ramieniu, a potem wrócili do swojego życia. Do komentarzy na fejsbuku, strasznie śmiesznych statusów i wrzucaniu sobie na walla. 

I wszystko mogłoby tak pięknie wyglądać, gdyby nie sny. Sny autora są strasznie perfidne. Grzebią w podświadomości i wyciągają wszystko to, co najgorsze. Odtwarzają scena po scenie, w wielorakich wersjach. Autor w tych snach zawsze kończy tak samo. Zmieniają się postacie, zmienia się krajobraz. Nie zmienia się zakończenie. I tak przez 7 godzin filmu, który na pewno nie dostanie złotej Palmy w Cannes.