disnejland był moim dziecięcym marzeniem

Czytam o przepaściach. 

Rzucam w przepaść. 

Sama stoję na jej skraju i zastanawiam się skąd się tu wzięła. 

Jestem dziś Markien Arensem Disneylandu. Bez sympatii do samego siebie. 

Dziewczyna, która wyznawała miłość kotom

Śniło mi się dzisiaj wiele rzeczy, najbardziej jednak zapamiętałam sen, w którym pojawia się kobieta i mężczyzna. Jestem w nim trochę tą kobietą, a trochę niemym obserwatorem tego co się wydarzy. Mężczyzna krzyczy na kobietę, wypomina jej różne rzeczy, nazywa dziwką. A ona, za każdym jego słowem coś rozbija - wali głową w lustro na ścianie, wskakuje z całej siły na szklany stolik, który się pod nią roztrzaskuje, rozwala krzesło, uderza ramieniem w betonową ścianę, odbijając się od niej niczym piłka do squasha.

To podobno sen o autoagresji. 

Jest dziś we mnie bardzo dużo złości. Jestem zła na to, że nikt mnie nie obronił. Że nikt nie stanął po mojej stronie. Publicznie, w trakcie, kiedy to wszystko się działo. Wszyscy słuchali, czasem zmieniali temat, ale pozwalali na to, że przez ostatnie kilka miesięcy, ktoś niszczył mnie w gronie osób mi bliskich. 

Myślę, że ciężko jest wstać i powiedzieć - stop. Przestań. Tak nie można. Myślę że łatwo z kolei żyć w ułudzie, że jest grupa, że grupa to synonim bliskości i przyjaźni. Myślę też że łatwo sobie wmówić "że wszystko to, o czym jest mówione, zostało przecież powiedziane w twarz". Dzięki temu można spokojnie przejść nad tym do porządku dziennego, bo przecież ja w tym udziału nie biorę. 

Jest taki włoski film - "Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie". Bardzo zabawny i tak niesamowicie smutny. Polecam uwadze. Film o tym, jak bardzo wolimy stwarzać pozory że jest ok i że jesteśmy szczęśliwi. Lubimy się  przecież łudzić, oszukiwać, udawać że wszystko jest w porządku. Ja tu tylko sprzątam, ja tylko słucham. Ja w tym udziału przecież nie biorę. Jestem neutralny. Ech, ktoś sobie lubi pogadać przecież, no. Lubi się nakręcać. Mi nic nie zrobił przecież. 

I tak jak bardzo łatwo włożyć kogoś w role oprawcy (kontroluje, nie daje przestrzeni, mówi co ma robić), niezmiernie łatwo nadać komuś rolę ofiary (przecież jest urocza, nikomu nie szkodzi, oj już daaaaj spokój). Tyle, że w końcu wszyscy rozchodzimy się do swoich domów. I to już wtedy nie jest wasz problem, prawda?  

Bardzo lubimy uproszczenia. Pozwalają nam się odnaleźć w rzeczywistości która jest dla nas trudna. A raczej - pozwalają nam odciąć się od złych emocji, negatywnych informacji, czegoś co nie powinno nas dotyczyć. Uproszczenia zaczynają uwierać dopiero wtedy, gdy dotykają nas samych. 

Usłyszałam jakiś czas temu, że wokół mnie jest tyle dramatu. Wzięłam to sobie bardzo do serca. Analizowałam wszystkie te sytuacje kiedy popełniłam błąd. Starałam się też nie przeżywać, uśmiechać się jak najwięcej i udawać że daję radę.  Daję radę przecież. Ja zawsze daję radę. Jestem silna, więc muszę dawać radę. Jesteś silna, nie potrzebujesz wsparcia. 

Tymczasem nie. Nie ma wokół mnie tyle dramatu. Jest jeden dramat. Sztuk jeden. Jeden i ten sam, który do teraz przeżywam. Przez kilka miesięcy żyłam w rzeczywistości, która była bardziej sztuczna niż twarz Mai Sablewskiej. Cześć, cześć. Buzi, buzi. Piękna ułuda. Jest z kim piwo wypić i zajarać fajka. 

Najbardziej z tego wszystkiego zapamiętam jednak, że Halloween roku 2013 to moja wina    (o czym oczywiście, tak jak o wielu innych rzeczach dowiedziałam się w twarz, #ironydetector)

jeśli online powoduje bulimię, to co z anoreksją?

Życie na Faceboku jest takie piękne, takie kolorowe i tak bardzo pełne kabrioletów. Wszyscy są na wakacjach i mają piękne słońce. Leniwie też sączą proseczo i "rozmawiają" komentarzami ze swoimi  560 przyjaciółmi.

Patrzymy na to życie i jest nam tak okropnie przykro, że nasze tak nie wygląda. My przyjaciół poznajemy na ogół w biedzie, pijemy Lecha z puszki, a jakiś skurwiel znowu zarysował nam auto na parkingu centrum handlowego Arkadia.

Wstajemy rano i sięgamy po telefon. Scrolujemy algorytmicznie prezentowane treści, by jak zawsze być z tym wszystkim na bieżąco. Pokazujemy sobie wzajemnie śmieszne gify, przesyłamy memy (hahaha, tak - widziałam rano! hahahaha). Klikamy like, albo nie klikamy. Okazujemy swoje emocje (z ang. "facebook reactions"). 

Do wyboru jest kilka - zawsze to lepiej, bo kafeteria emocji sprawia, że nie musisz się zastanawiać co w zasadzie czujesz, klikasz i już (Chociaż ostatnio zlikwidowali tęczę, a była tak bardzo nieoczywista, że pasowała do wszystkiego, co tylko niezwiązane z PISem).

Siedzę i próbuje być w kontakcie z emocjami (to dosyć modne ostatnio określenie). A jedyne co przychodzi mi do głowy to 

Wrr. Onomatopeja. Taka jak argh czy aaaaarrrrrrrrr. Prosta i łatwa w obsłudze złość. 

Złość jest łatwa, złość jest twarda, złość nie upokarza tak jak smutek i związane z nim łzy. Złość tłumi inne emocje i sprawia, że możesz funkcjonować. Wstajesz zły i zasypiasz zły. Ale wstajesz.

Patrzę na życie w sieci, które dzień w dzień żmudnie scrolujemy i nie potrafimy przestać. Widzę w nim całą masę tłumiących emocji, podobnych złości. Wszyscy jesteśmy tak bardzo szczęśliwi, tak bardzo z żurnala i tak bardzo przepuszczeni przez instagramowe filtry, że aż się rzygać chce. 

To taka bulimia online. Konsumujesz i konsumujesz treści innych, wymiotujesz i znowu pochłaniasz. Sam nie wiesz już co jest prawdziwe, a co nie. Czy Ty jesteś prawdziwy, czy tak samo wykreowany. 

Myślisz sobie - chciałbym mieć takie życie, tylu przyjaciół, pływać na łejkbordzie, czekać na opóźniony lot do Paryża, czy zaręczyć się na szczycie Kasprowego Wierchu. Zasypiasz więc smutny i smutny wstajesz, bo gdzieś tam się toczy prawdziwe życie, a Twój telefon ma słabe piksele w aparacie. 

Misery, był taki film. Jest to też dobre imię dla kota.

Rozstania są trudne. A my nie potrafimy się rozstawać. Czy to z żywymi, czy z umarłymi.

Dzisiaj kolega z pracy przytulił mnie na korytarzu i pocałowal w policzek. Parę dni temu powiedział mi że mnie podziwia, bo jestem silna. Zarechotałam w środku.

Myslalam ze jestem silna. A wcale nie jestem. Jestem jednym wielkim placzem. Jednym wielkim gorzkim żalem.

Jestem Anne Hethaway, nędznikami, którzy śnili swój sen o tym, że szczęśliwym się jest, a nie bywa.

Jestem w tym wszystkim tak bardzo konwencjonalna. Jak scenariusz tasiemca, jak pamiętnik nastolatki, jak wzorzec sevres.

Pewnie dlatego tak bardzo lubię patrzeć na obrazy Hoppera. Wszyscy są na nich tak bardzo samotni, przez co tak bardzo prawdziwi.

Czwartek again.

Zostałam dzisiaj nagłówkiem z aszdziennika. 30latka obudziła się wypoczęta, bo usnęła w trakcie Belle Epoque. 

Obudzilam się w sumie nad ranem, przekonana że zaspalam (rolety rzymskie osiągają swój cel, chociaż ja chyba wolę budzić się wraz ze swiatlem poranka za oknem).

Anyway, nie zaspalam. Wyciagnelam dłon w kierunku kota, kot ugryzl mnie w nią delikatnie - poczulam ze to nie senna maglina, a zaraz zadzwoni budzik. Zadzwonił zgodnie z planem.

Ubralam się jak trzeba i być moze osiagnelam swoj cel.

Wczoraj odwiedzilam moja Panią psycholog. Napisalam rano, wieczorem znalazla dla mnie termin. Pokonalam swoją slabosc, zaparkowalam na Saskiej Kepie rownolegle. 

150 zł za 50 minut ciaglego plakania, to chyba prawie darmo?

Dlaczego się Pani wkurza, że Pani placze, Pani Ewelino? 

To proste -odpowiadam. Kiedy placze, mam problem z mowieniem. A powinnam mowic.

Wydaje mi się ze wyplakalam caly zapas lez na ten tydzien. Dzisiaj juz nie mam ochoty plakac. Znaczy sie oplacalna inwestycja, wysokie ROI.

Dojechawszy do pracy, jestem working class hero. Wszystko robie harder, better,  faster i stronger. Pewnie dlatego, że być moze. 

Byc moze. 

Pani Edyta zapytala mnie co moze dla mnie zrobic? Nic, Pani Edyto. Nic. Dlatego jak zwykle zaproponowala mi udzial w grupie terapeutycznej, ktora pomoze mi sprawdzic siebie w relacjach z innymi ludzmi. 

Pomyslalam wtedy glosno, ze moim problemem nie sa relacje z ludzmi ogolem. Moim problemem są relacje, ktore bez sensu utrzymuje, nawet wtedy kiedy jest nam ze sobą nie po drodze.  Wot, cala historia. Ale oczywiscie mozemy to omowic przez kolejne 148h spotkan.

Życie, instrukcja obsługi.

Wystawa w Zachęcie zachęciła instrukcją obsługi życia. 

Moją uwagę przyciągnęła instalacjo-książka "89 days to unhappiness". Autorka wyjeżdża w podróż naukową do Azji i odlicza prowadzące do końca jej związku dni, który ten wyjazd zapoczątkował. Sama końcówka to już tylko wyblakłe na czarnym papierze litery. 

Wystawa to ciąg różnego rodzaju znaków, które ostatnio uderzają we mnie ze zdwojoną siłą. Czytam je, śmieje się pod nosem i racjonalizuje. Bo tak łatwiej. Bezpieczniej. Science not fiction.

Parę lat temu uznałam za świetny żart zakup na prezent książki "Finneganów tren" Joyce'a. Po lekturze kilku pierwszych stron stwierdzam, że żart był faktycznie pyszny. Postanowiłam więc wyznaczyć sobie na ten rok dwa równie trudne cele - przeczytać tę książkę i nauczyć się parkować równolegle. Oba cele plasuje na poziomie trudności czarnego balda.

Czasem wydaje mi się, że mam co najmniej kilka osobowości - zupełnie jak bohater filmu Split. Czasami jedna z nich dominuje przez długi czas - zazwyczaj ta silna, która zawsze mnie obroni. Dzisiaj w światło wchodzi ta słabsza, która czuje się przytłoczona tym wszystkim co przede mną i za mną. Na tyle, że teraźniejszość jest jedynie ulepkiem z tego co było i będzie. Nie ma swojej struktury teraźniejszości.

Jestem dzisiaj swoją małą teorią względności. Wylądowałam na małej planecie pełnej oceanów. Boje się tego, że czas który tu mija, gdzieś indziej mija o wiele wiele szybciej. I kiedy tam wrócę, będzie już trochę za późno.

Czas jest ponoć relatywny. Może się kurczyć i rozciągać, ale nie można go cofnąć. Po prostu nie można.

 

Czwartek.

Mówią, że każda zmiana jest dobra. 2017 będzie prawdopodobnie rokiem zmian. 

Całe popołudnie i  wieczór świat się kręci  w mojej głowie. Tracę równowagę, tracę grunt, mam ściśnięty mózg. Bardzo dziwne uczucie, które każe mi googlować w Internetach hasła "objawy tętniaka", czy "guz mózgu" w 3 krokach.

Bardzo dużo dziś miałam dyskusji apropos wymagań wobec ludzi. Moje podobno są "za duże". Tymczasem powoli godzę się na to, że się nie godzę i przyjdzie mi za to zapłacić jakąś cenę. 

I mimo że zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie próbował koncertowo zepsuć Ci dzień - dla równowagi znajdzie się ktoś, kto sprawi, że się uśmiechniesz pod nosem. 

Boli mnie głowa, najpewniej perseweratywnie. 

Jak pokochać parkingi w centrach handlowych, jako parafraza książki, za ktorą nie dostanę paszportu Polityki

Środa. Parking Leclerk. 2h parkowania za darmo. Albo bardziej deskryptywnie- 30min siedzenia w aucie za free.

Na zewnątrz minus 10, ale to nic, bo wewnątrz denim 40.

Idalia Tomczak i Konrad Olszewski odprowadzają mnie do domu w popoludniowym korku z Muzo FM. Zawsze śmieje się na imię Idalia.

Dlatego o poranku pod Leclerkiem wita mnie dzisiaj Ania z audycją "Bisior i Anna"

Z głosnikow leci Skunk Anansie, a ja siedzę w zimnym już samochodzie, wbita w sukienkę, której rolą jest sprawić wrażenie. 

"Darkness come, I feel magnificent" śpiewa Skin. A ja nie jadłam śniadania, więc wpierdalam śliwkę w czekoladzie, której zresztą nie lubię. 

Śliwki w czekoladzie kojarzą mi się z ojcem, który je uwielbiał. Prawdopodobnie więc przeniosłam uczucia które miałam do niego, na bogu ducha winną śliwkę. Głębokie, wiem. 

Ostatnio zasypiam wcześnie, ale I tak ledwo wstaje z lożka. Wszystko wokół jest jakieś takie zamarźnięte.

https://youtu.be/-1Cx2TLvW2o

Krzyk Wilhelma (ang. Wilhelm scream) – filmowy efekt dźwiękowy po raz pierwszy wykorzystany w 1951 roku w filmie Distant Drums.


 

Kiedyś chodziło się nad Wisłę i krzyczało. 
Kiedyś, to dobre słowo. Odnosi się do tego co było i tego co będzie.

Długą drogą przez filmy i seriale metaforyzuje swoje życie.

"You should embrace your fears and your shortcomings and quirkiness instead of fighting with them"

Czytałam ostatnio wypowiedź Lenona. Cytat jak wiele innych w internecie. Taka tam bzdura do powielania na wallach mojego ulubionego gatunku facebookowiczów. poza kiczem, który naturalnie odbił się ode mnie, w głowie zabrzmiała mi część o anulowaniu siebie. 

Anulowanie - zatracanie swojej osobowości, po to by sprostać oczekiwaniom innych ludzi.

Zaczyna się od "jesteś"

Jesteś zbyt dominująca, jesteś męcząca, jesteś przemądrzała, jesteś zbyt głośna, jesteś osobą, która pali za sobą mosty. Cała masa "jesteś", prawda?

Poza jesteś, mamy jeszcze moje ulubione - "powinnaś". 

Powinnaś jest o tyle lepsze, że otulone jest grubą warstwą troski, która niczym folia bąbelkowa  sprawia, że masz ochotę rozgniatać ją palcami i słuchać jak pęka.

Powinnaś zachować się tak, a nie inaczej, powinnaś czuć to, a nie tamto, powinnaś być z pewnością kimś innym niż jesteś.

I tak, w którymś momencie orientujesz się, że większość czasu tracisz na dostosowywanie się do innych ludzi, na staranie się. Spalasz się w tym wszystkim na tyle skutecznie, że nie pozostaje Ci nic więcej poza poczuciem winy. Bo nadal jest nie tak.

W Małym życiu pojawia się bohater, który wykorzystany w dzieciństwie, przez całe swoje dorosłe życie przeprasza, że nie spełnia oczekiwań innych ludzi.  Jest to bohater, który mnie wkurza, irytuje, przyprawia o katusze.  Widzę w nim czasem siebie.

Nie wiem kiedy zaczęłam dostosowywać się do innych ludzi. Nie wiem, kiedy zaczęłam tłumić w sobie emocje i pokazywać tylko te, które są lubiane, tolerowane, pożądane. Nie wiem kiedy zaczęła się ta powolna anulacja siebie. 

Wiem natomiast, że w końcu następuje taki moment, kiedy musisz się nauczyć akceptować to kim jesteś, jaki jesteś i że w ogóle jesteś.  Żałuje, że nie urodziłam się w innej rzeczywistości. Być może byłabym dzisiaj kimś innym - bardziej pewnym swojej wartości, asertywnym, godnym, nie tak szorstkim, nie tak kontrolującym rzeczywistość wokół siebie.

Ołówki z gumką wymyślono dlatego, że ludzie popełniają błędy – ja też je popełniam. Każdego dnia od nowa. Czasem najgłupsze na świecie, czasem nie. I jedyną osobą, którą powinno to obchodzić i która ma prawo to oceniać powinnam być ja sama – i tak od zawsze najsurowszy obserwator wszelakich wpadek, potknięć, wywaleń, czy gradacyjnie – wypierdoleń.

A cała reszta widowni – przede wszystkim tej, która ma najsłabsze miejsca w tym spektaklu, może się ode mnie zwyczajnie <parental advisory>

Toni Erdmann zmęczył mnie psychicznie. Kolejna, po Shirley Valentine komedia, na której widownia ryczy ze śmiechu. A ja myślę sobie „z czego się kurwa śmiejecie?”.  Co śmiesznego w tym, że kobieta w średnim wieku rozmawia już tylko ze ścianą? Co śmiesznego w tym,  jak bardzo jesteśmy w swoich dążeniach do sukcesu samotni ? Czy samotność w tłumie otaczających nas ludzi jest taka śmieszna?

To tak naprawdę kolejne głosy w dyskusji o tym, jak bardzo jesteśmy w stanie dostosowywać się do otaczającego nas świata i jak bardzo jesteśmy w tym wszystkim nieprawdziwi.  To opowieść o tym, jak bardzo nie potrafimy rozmawiać ( z sobą oczywiście,  bo paplać o wszystkim i niczym z innymi ludźmi potrafimy wyborowo). 

Whitney Shmuck śpiewa o największej miłości ze wszystkich – miłości do siebie.  W niej znajdziesz swoją siłę mówi, nie będę szła w niczyim cieniu, bo wierzę w siebie - powtarza, polegam na sobie – wykrzykuje fałszując niemożebnie.

I tylko ten fałsz mnie przekonuje. Bo tylko on jest w tym wszystkim prawdziwy. Cała reszta to  tylko

the greatest joke of all.

ćma barowa

Kiedy śnisz się komuś jako postać umierająca w męczarniach, która wymiotuje własną krwią - myślisz sobie będzie słabo. 

Dwa miesiące temu powiedziałam "kurczę, jestem szczęśliwa. wszystko jest takie, jak być powinno i chcę aby tak było już zawsze". Ohh nooo...I tak samo jak umiera jednorożec, kiedy powiesz "ojtam ojtam", tak samo bogowie śmieją się z Ciebie wtedy, gdy powiesz im o swoich marzeniach. 

W ciągu zaledwie kilku dni, domek z kart rozsypał się na moich oczach. Tytus the cat odszedł za tęczowy most, pociągając za sobą lawinę zdarzeń, które z krainy szczęśliwości zabrały mnie w miejsce, w którym niekoniecznie chciałabym być. 

Człowiek jest podły - do wszystkiego przywyka. Przywykłam i ja do tej nowej rzeczywistości, w której go nie ma. Pojawiła się mała Prada, która bardzo szybko zagospodarowała przestrzeń wokół nas. Zagospodarowała też całkowicie przestrzeń władzy nad moim snem (a raczej jego brakiem) - ale to nic, bo zawsze byłam sową, bynajmniej nie rannym ptaszkiem. 

Oglądałam właśnie amerykańską wersję "Otwórz oczy". Kolejny tam film o miłości niespełnionej i tym jak żyć. Płakałam jak głupia. Serio. I długo po tym, jak pojawiły się napisy końcowe, miałam wrażenie, że mogłabym płakać tak bez końca - nie wiedząc już sama nad czym tak płacze. I własnie tak - jedno wydarzenie, które wybija cię z przyzwyczajeń - z tego że coś jest, a potem nagle tego nie ma, sprawia że kompletnie tracisz grunt pod nogami.

Jest nowy kot - młody, zabawny, kochający i w dodatku przez wszystkich wokół uwielbiany. A mnie ogarnia coraz większy smutek. Umrzeć? Tego się nie robi człowiekowi.

Czuję złość, nad którą nie zawsze mogę zapanować. Przez 90% czasu trzymam w ryzach wszystko tak, jak zwykle. Może trochę bardziej przegnę z ironią, żartem, złośliwym komentarzem. Czasem wpadnę w fazę udowadniania swojej wartości, zbędnego popisu, wymądrzania, opowiadania idiotycznych historii. Przez pozostałe 10%, gdy nikogo nie ma wokół mnie i nie odgrywam konkretnej roli, złość i smutek biją się o swoje miejsce.

I na co zdała się ta cała kontrola? Pilnowałam zakręcania gazu, zamykałam drzwi i okna, pytałam "gdzie jest Tytus?" wychodząc z domu nawet na chwilę. A to i tak w niczym nie pomogło. Bo prawda jest taka, że jest całe mnóstwo rzeczy nad którymi nie mam kontroli i nigdy mieć nie będę.

Jestem jak ćma barowa Hoppera, siedzę przy barze życia i samotnie sączę kolejnego drinka. Widać mnie przez grubą szybę oświetlonego pomieszczenia, do którego nikt nie wchodzi.  

Tylko koty przetrwają nadchodzącą apokalipsę.

Dziewczęta "mojego pokroju" nie mają nigdy chusteczek do nosa. Widać to szczególnie zimą, kiedy to statystyczne 10% społeczeństwa smarka smętnie w rękaw podczas podróży autobusem. Taka tam kolejna obserwacja z transportu miejskiego.

Kiedyś słyszałam, że robią to całkowicie celowo, wszak idealnym motywem na podryw jest słynne „cześć, masz chusteczkę?”, które to uruchamia lawinę pasji, namiętności i uczuć longlasting.

Wczoraj zadzwoniła do mnie moja matka (w zasadzie to zadzwoniła kilka dni temu, ale ja oczywiście nie miałam czasu oddzwonić), okazało się że kliknęła coś w telefonie, zawirusowała wszystko i jeszcze pobrało jej opłatę za sms premium w kwocie 6,43. 

Po kolei przeszłam z nią proces formatowania telefonu, a następnie blokowania usług ponad normatywnych. Taka w sumie kontrola rodzicielska, ale świadczona  w odwrotną stronę. Jak bardzo uderzyło mnie wtedy to, że rzeczy proste i oczywiste dla mnie, jak czyszczenie cookisów, formatowanie dysku, czy przenoszenie danych z telefonu na kartę SIM, są dla moich rodziców nieosiągalne. Różnica pokoleniowa, której się trochę boję.

Co, jeśli za 20 lat ktoś będzie pokazywał mi jak włączyć i wyłączyć domowego androida? Co jeśli nie będę wiedziała gdzie kupuje się bilet na tunel czasoprzestrzenny? Jedyna nadzieja w tym, że ten świat wcale nie przetrwa tak długo, by zdążyć mnie upokorzyć nieporadnością w obsłudze urządzeń 6-tej generacji, albo zwyczajnym grzebaniem w śmietniku za butelkami po piwie.

Podobno grozi nam wszystkim piękna katastrofa. Grożący Ziemi raz na 150 lat impuls elektromagnetyczny wprost ze słońca, jest w stanie zresetować naszą cywilizację (ostatni rozbłysk miał miejsce w 1859 roku). Wyobraźmy sobie nasze przebudzenie w świecie, w którym nie ma prądu, a co za tym idzie...nie ma Facebooka, smartfonów i komputerów (i już w tym momencie 80% grupy wiekowej 15-30 umiera w konwulsjach).

Bloga pisałabym w notesie, a lajki musiałabym zbierać osobiście - długopisem. Kuchenne rewolucje Magdy Gessler, zastąpione zostałyby przez "Kuchnię w czasach apokalipsy" - czyli puszka tuńczyka na 3000 sposobów. A święto lasu - czyli brak wieczornej kąpieli, stałoby się świętem permanentnym (yay!). 

Na szczęście zostałyby nam książki. Już bez towarzystwa kieliszka czerwonego wina i płyty CD odtwarzanej w tle.

Pytanie, czy my zostalibyśmy ludźmi? W to niestety szczerze wątpię - czego dowodem jest nasza wczorajsza dyskusja preepersowa. Przygotowując się na koniec świata, nie wyobrażam go sobie absolutnie w stylistyce Larsa von Tiera, czyli pięknym. Najbliższa mi jest stylistyka 30 dni potem. Każdy z nas jest nosicielem wirusa, który może uaktywnić się w chwili, kiedy wszystko to, co do tej pory znaliśmy ulegnie zniszczeniu. 

I tak jak wojna nie ma w sobie nic z kobiety, tak i koniec świata nie ma w sobie nic pięknego. A powód ku temu jest bardzo prosty. Pędzący rozwój cywilizacji może i zrobił ze świata globalną wioskę. Rozwój infrastruktury i cyfryzacja doprowadziła do tego, że kontakt z kimkolwiek z drugiego końca świata, jest możliwy na jedno wciśnięcie guzika. Facebook, ogłosił swój reason to believe - "to make world open and more connected". 

Tymczasem, chyba nigdy w historii cywilizacji nie byliśmy sobie tak odlegli jak dzisiaj. Internetowe rozmowy o pierdołach, wyparły rzadsze, acz bardziej szczere interakcję. Zalew internetowej głupoty, pozbawia nas wrażliwości na to wszystko co piękne wokół. Zamiast być i czuć, fotografujemy rzeczywistość małymi kamerami naszych smartfonów, przegapiając tak naprawdę wszystko to co ma zapach i strukturę. Oglądając kolejne wydanie wiadomości na TVN24, bezradnie wzruszamy ramionami nad tym wszystkim, co przecież nas nie dotyczy. A pokonując codzienną drogę do pracy, nie dostrzegamy już widoku innego, niż ten na przesuwanym za pomocą naszego kciuka ekranie. 

Odłączeni od prądu, będziemy się musieli nauczyć siebie od nowa.

dokąd zmierza nasz świat

Piątek, 13go. Europa modli się za Paryż, Europa pali znicze, kładzie kwiatki, a liderzy wszystkich partii politycznych (lewackie i liberalne szmaty, które sprowadziły islam do Polski również) składają kondolencje pod ambasadą Francji. Duduś pokazał schylając się fragment łysiny, Ewa jak zawsze mówiła łamiącym się głosem, który wyciska łzy, a Basia, jak to Basia - nawoływała do nie atakowania uchodźców. Taka sobota po takim piątku.

Paryż wart jest mszy. Ale Paryż jest świecki.

Europa pokazuje miękkie podbrzusze. Wypina się swoją bezradnością w całej okazałości. 

Jadę autobusem linii 172 - kierunek Sadyba. Rozważam wszystkie geopolityczne uwarunkowania, międlę w ustach przekleństwa, przypominając sobie kolejne andrzejrysuje, które nie są jedynie śmiesznym żartem. I wtem spotykam jej spojrzenie. Wyczuwam ją momentalnie, patrząc na zachłanność jej wzroku. Dziewczyna otwiera metodycznie rafaello, zjada naprędce, po czym zabiera się za kruche ciasteczka. Cała siatka zakupów wypchana jest słodyczami. Obie to wiemy. Ona wie, że ja wiem. A ja wiem, że ona wie. Całość tych zakupów, za wyjątkiem plastikowej siatki (bo biodegradowalna) wylądują wkrótce w muszli WC jej mieszkania.  Spotykam ją zresztą 3 tygodnie później - w tym samym autobusie, z taką samą siatką i takim samym umęczonym spojrzeniem. Kolejny przykład człowieka, któremu nie jestem w stanie pomóc, chociaż na swój sposób dobrze go rozumiem.

Świat się zmienia i to w bardzo złym kierunku, a ona po prostu wpierdala te swoje słodycze. Na swój sposób jest oderwana od piątku 13go i tego co może się jeszcze wydarzyć. Cytując Hemingwaya - nie pytaj o to, komu bije dzwon - bije on Tobie.

Rozmowa o lęku przed samotnością (szczególnie tą w sile wieku) wróciła do mnie jak bumerang. Moja matka regularnie powtarza, że podstawowym problemem mojego "stylu" życia jest samotność. Mimo, że mam ochotę wyjść i trzasnąć drzwiami, to na swój sposób jest to lęk, który funkcjonuje zagnieżdżony gdzieś głęboko we mnie. Tak samo jak wieczny lęk przed zależnością, czy też lęk przed różnicami pokoleniowymi, które obserwuje już nawet w kontakcie z Domiczem. .

Będąc już trochę po trzydziestce, nadal nie czuje się osobą dorosłą (zastanawiam się regularnie, kiedy w końcu poczuje, że to już ten moment?). Nadal czuje tę niepewność związaną z poznawaniem innych ludzi (co tak naprawdę o mnie myślą?), tylko trochę lepiej to ukrywam, wychodząc zapewne na pewną siebie. Wszyscy się przejmują, tylko Ewelina ma wyjebane na wszystko.

Miałam pisać o tym, dokąd zmierza nasz świat, ale mimowolnie zastanawiam się nad tym dokąd zmierzam ja sama i jak bardzo z biegiem czasu, coraz więcej we mnie obaw o nieposadzenie drzewa.

Yes, this fear's got a hold on me.

What if

Już jakiś czas temu zaakceptowałam fakt, iż blog ma dla mnie bardziej rolę terapeutyczną, niż literacko-twórczą. Można by to odnieść do teorii, iż w czasie snu, kiedy śnią nam się dziwne rzeczy ubrane w napotkane przez nas w ostatnich dniach przedmioty, nasz mózg pozbywa się z pamięci krótkotrwałej tego, co nie znalazło się w którejś z długoterminowych szufladek i/lub/bądź nie jest nam już potrzebne.

Tak trochę jest i teraz. Bo bardzo długo zbiera mi się na pisanie, aż wtem i nagle muszę opisać co kłębi się w mojej głowie, bo inaczej zwariuje. Mam taką zabawną manierę, że często kiedy idę do pracy, słucham starej antysystemowej piosenki, o tej:

Maniera o tyle zabawna, że pracując od 4 lat w świecie wielkiej finansjery, coraz bardziej oddalam się od „jutro będę duży”, a co raz bardziej pozostaje w ramionach „dzisiaj jestem mały”. I nie ma w tym oczywiście nic złego – raz w czas się nad tym zastanowię, pomyślę że może trzeba coś zmienić, zacząć się realizować i żyć with arms wide open. Potem na trochę o tym zapominam, bo mimo wszystko bywa zabawnie, a trawa wszędzie jest przecież zieleńsza. Nie różnię się tu niczym od tysięcy osób czyniących podobnie. 

I siedzę w tym domu ze szkła, niczym Cezary Baryka na dorobku i słyszę pytanie „What if money was no object?”

No właśnie, co? Nie zrozumcie mnie źle – lubię pracę w marketingu i to bardzo. Co prawda nie jest tak, że jestem w 100% przekonana, że to jest właśnie to co chciałabym robić całe życie. Chciałabym na pewno pisać książki, ale posądzam się o brak talentu. Dodatkowo mam takie przeczucie, graniczące z pewnością, że marzenie to jest bardziej tęsknotą za intelektualnym wyzwaniem, freelance’m i wyobrażeniem na temat, niż realną perspektywą. 

Realnie, to uwielbiam naprawiać różne rzeczy - remontować, składać i malować (i tutaj ciepło myślę o Ukaszu – bo gdzieś podskórnie czuję, że on kocha to jeszcze bardziej niż ja i gdyby money was no object, pewnie nie miałby nic przeciwko temu, by się tym na co dzień zajmować). 

Kocham też gotować i gdybym mogła nie wychodziłabym z kuchni, ale.. (no tak, zawsze jest jakieś ale) nie stać mnie na własny lokal i karierę Magdy Gessler. Gdyby jednak money was no object, nie miałabym nic przeciwko temu aby gotować, remontować i urządzać. Czyżbym chciała zostać klasyczną kurą domową (miałam właśnie rozszczepić atom, ale zrobiłam lemoniadę)? Lata walki o emancypację kobiet, a Pani z banku chce gotować i wykonywać wszelakie prace DIY?! Widły w dłoń, płomień pal! (Btw - widziałam ostatnio Kazię Szczukę w pieleszach domowych programu „Ugotowani” i nie sprawiała wrażenia męczennicy kuchennej, kiedy gotowała dla wszystkich zupę). 

What if, what if? 

To teraz trochę backgroundu, backstage’u i wnętrzności. 
Męczy mnie (i to chyba najlepsze słowo) poczucie sprawiedliwości, lęk przez zależnością (tudzież byciem ciężarem) i zaskakująca potrzeba akceptacji, aprecjacji, otrzymywania złotych gwiazdek. 

Poczucie sprawiedliwości jest mega irytującą wadą (i wcale nie piszę o swoich wadach jak kandydat na rozmowie kwalifikacyjnej, który odpowiada na to pytanie per „jestem zbyt punktualny i zbyt pracowity”). Poczucie to sprawia, że bardzo często myślę kategoriami każdemu po równo, ty dajesz to i ja daję etc. Życie nie jest jednak tak jednowymiarowe i nigdy nie jest w tak sztywny sposób sprawiedliwe. 

Do tej pory pamiętam, jak mama kupowała w sklepie na rogu „U Pani Tereski” czekoladę alpejską (tą jeszcze taką starą, w białym papierku z górami) - teraz jest tam jakiś sklep rowerowy, ale to nieistotna dygresja. Dzieliła ją wtedy na porcje. Każdy dostawał 1,5 paska. Gdzieś w tej historii upatruje początków owej wewnętrznej, policzalnej na kostki czekolady sprawiedliwości. Myśląc o tym, konkluduję również , że najmłodsze dziecko zawsze czuje się niesprawiedliwie traktowane – idzie wcześniej spać, nie może wypić kawy jak starsze siostry, nie jest zapraszane do rodzinnej narady – dlatego też sprawiedliwość może nabierać dla niego większego znaczenia. Ciągle dąży do tego by mieć tyle samo co rodzeństwo. Tyle samo uwagi, tyle samo troski. 

Lęk przed zależnością, to słaba sprawa, mówię Wam! Szczególnie kiedy podpisujesz akt notarialny i wiążesz się z Bankiem na 30 lat. Zwłaszcza, gdy masz poczcie, że o tak wiele spraw musisz zadbać. Lęk przed tym, że podwinie mi się noga jest tak duży, że zabezpieczanie się na wszystkie sposoby stało się w którymś momencie sposobem na życie. Myśląc o zmianie pracy, w pierwszej kolejności myślę o warunkach finansowych, a nie o tym gdzie idę i co będę robić. Uderzyło mnie to dzisiaj ze zdwojoną mocą. Czemu mało, czemu więcej? Bo lubię poszaleć na answer.com i zalando? Bo mam stałą rezerwację w Atelier Amaro? A może lubię jazdę drogimi samochodami (z którymi mam zresztą tyle wspólnego co z aquareobikiem)? Nic z tych rzeczy.

Głupie to wszystko. Zwyczajnie boje się tego, że mogłabym mieć długi, że ktoś musiałby mi pomagać, że musiałabym o coś prosić. Boje się tego, że jeśli ktoś bliski będzie potrzebował mojej pomocy, to ja nie będę mogła nic zrobić. W tym wszystkim jest oczywiście drugie dno – udowadnianie potrzeby swojego istnienia (Spójrzcie na nią – jak ona sobie świetnie radzi. Lajków tysiąc!) 

Punkt trzeci – akceptacja. Szlag jasny mnie trafił, kiedy rzucając ostatnio zdanie „i co, niedobry ten chłodnik?”, zobaczyłam w sobie 100% mojej mamy. Nie…na pewno niedobry ten obiad (pochwal mnie!), ej, paczcie, znalazłam ten kluczyk (wow, jaka jesteś spostrzegawcza) etc.

In the land of gods and monsters I was an angel 

Living in the garden of evil 

Screwed up, scared, doing anything that I needed 

Shining like a fiery beacon 

 You got that medicine I need 

Fame, liquor, love, give it to me slowly 

Put your hands on my waist, do it softly

 Me and God, we don’t get along so now I sing 

No i what if, kurważ? 

Gdyby tak było, może nie próbowałabym niczym Elsa Mars walczyć o swój kawałek sławy, swoje 5 minut. Nie musiałabym ukrywać, że dwóch nóżek mam jakby mniej... Może nie próbowałabym się na każdym kroku zmieniać, zaczynać o nowa, zakładać chomąto. Może w takiej rzeczywistości spróbowałabym się polubić i zaakceptować fakt, że na Marsie jest życie, czego jestem koronnym dowodem. 

What if, to też dla mnie taka wersja „muszę vs. chcę”. Tymczasem za każdym wyborem stoją jego konsekwencje. Czasem ten wybór jest pozorny. W jednym z odcinków Six feet under, pierwsza scena pokazuje śmierć kolejnego klienta domu pogrzebowego Fisherów. 21 - letni chłopak znajduje się w obcej dzielnicy, gdzie psuje mu się samochód. Podchodzi do niego grupka gangsterów i pytają skąd tu się wziął. Bohater odpowiada butnie, że z brzucha swojej matki, dziwko (na potrzeby lekkiej cenzury pojawia się tu brzuch). Bohater ginie od strzału w głowę. Jego wyborem było zachowanie się jak mężczyzna, nieokazanie strachu. Konsekwencją jest natomiast śmierć. 

Na co dzień nie stoimy przed aż tak zerojedynkowymi wyborami, niemniej żadnego z nich nie można umniejszać i relatywizować. Dla każdego śmierć oznacza co innego. A i różne rzeczy jesteśmy w stanie zrobić w obrębie „musieć”, by obronić swoje status quo. 

Chcę powiedzieć osiedlowemu dozorcy, że jest głupim buraczanym chamem, muszę się jednak powstrzymywać (bynajmniej nie z poczucia kultury), aby on i jego koledzy z osiedla nie podpalili mi drzwi, albo nie zostawili psiej kupy na wycieraczce. 

Chcę powiedzieć całemu światu, że mam genialną dziewczynę, ale muszę się hamować bo boje się sprowadzania mojego życia do tego z kim śpię. Polska to nie Szwecja yoł. 

Chcę mieć prawo do mówienia tego co myślę in general, jest to jednak najmniej pożądana i oczekiwana przez społeczeństwo umiejętność, dlatego muszę robić to ostrożnie, niczym spacer po linie – some people just simply can’t handle the truth (by Always) 

Oglądam „what if” i chcę mi się płakać. Muszę wracać do pracy.

Kiedy byliśmy młodzi o coś nam chodziło

Chyba nadszedł już ten czas, kiedy w kuluarowych rozmowach używam słów „dzisiejsza młodzież”, „dzisiejsze pokolenie nastolatków” czy „za moich czasów”. Aua. Boli. #PierwszaZmarszczka #WhenWeWereYoung

Tylko nie wiem w zasadzie, czy jest to wynikiem tego co wypada, czy realnego postawienia się  w gronie ludzi dorosłych.

Kiedy patrzę na siebie z boku, szczególnie kiedy w momentach stresu dworuje ze wszystkiego i wszystkich, nie czuje się dorosła. Hell no! Czuje jedynie, że jest to kolejna rola jaką muszę odegrać - widownia w komplecie, kurtyna w górę.

Rolę dorosłego pełnię w pracy – siedząc na dość nudnych spotkaniach biznesowych, wypowiadając zdania w stylu „zgadzam się, niemniej najnowsze badania pokazują, iż współczynnik…” aua

Pełnię ją robiąc zakupy w Auchan24, czy wybierając wreszcie kanapę w IKEI. Jestem dorosła także wtedy, kiedy pobierają mi z konta ratę kredytu, albo jak podpisuje umowę z RWE, PGNiG i Play.

Tymczasem ciągle mam w sobie to małe dziecko, które rozgląda się wokół kombinując co by tu jeszcze zbroić? To małe dziecko najchętniej kupiłoby sobie (tfu, poprosiłoby mamę o kupienie) słoik nutelli i śpiewając pod nosem „Księżyc raz odwiedził staw” snułoby zupełnie inne niż dzisiaj sny o potędze (może to była nasza – dzieciorów lat 80tych wersja dzisiejszego „baluję za hajs matki”?)

To małe dziecko wychodzi ze mnie w sytuacjach wymagających relacyjności. Wszelkie konferencje, czy spotkania biznesowe na stopie pół-formalnej są dla mnie prawdziwą koszulą Dejaniry. Palą mnie w ramiona i niczym metka nowego ubrania, wpijają mi się w kark aż do krwi. Próbując small talku czuje się jak John Rambo przypalany rozgrzanym prętem w azjatyckiej dżungli. Najczęściej chowam się więc przy jakiejś ścianie, sprawiając wrażenie, że bez mojego podparcia na pewno się zawali.

Nie umiem też patrzeć w oczy rozmówcy, który jednak oczywiście przyjdzie i uparcie mnie pod tą ścianą zagada.  Czuje się wtedy jakbym z osiedlowego sklepu ukradła śmiejżujkę i właśnie mnie złapano. Rosnąca panika zamienia się w przesadną otwartość i durne żarty. 

Z zazdrością patrzę na otaczające mnie lwy salonowe i podśpiewuje sobie pod nosem piosenkę przewodnią

I wish I was special.
But I am a creep, I am a weirdo
What the hell am I doing here?!
I don’t belong here.

piątek

Dzień zaczął się jakby zwyczajnie. Wstałam rano, umyłam się, ubrałam i wyszłam na przystanek – pilnując przy tym, by zupa dyniowa nie wylała się ze słoika prosto do mojej torebki. Jak zwykle pośmiałam się z ludzi i z ludźmi w pracy. Taka przecież jestem śmieszka.

Wysłuchałam kilku teorii na swój temat i poszłam spokojnie do biurka.

Następnie się popłakałam.

I niczym Truman Copote w „Z zimną krwią” siedzę pochylona nad sobą i metodą introspekcji tworzę studium zbrodni.

E jest ekstra(wertyczna)

E jest sarkastyczna

E nie zna granic

E jest zimną suką

E nie chce mieć dzieci

E jest..

Gówno wiecie wszyscy.

czwartek, 13-tego

Kupiłam Tytusowi obrożę z feromonami za 56 złotych. Wcisnęłam mu też do pyska strzykawkę z syropem przeciwbólowym. Po raz pierwszy od miesiąca nie boję się iść spać.

Magda Gessler uczy ludzi jak prowadzić restaurację, jest to jednak jedynie przykrywka dla wielopoziomowej terapii psychologicznej. Magda uczy, Magda bawi, Magda łączy rodziny.

W Biedronce tymczasem mamy już jajka z wolnego wybiegu oraz tydzień włoski. MariPaz ostrzega, że wkrótce pójdziemy tam na wernisaż. 

Mam na ręcach odciski, co na długo wyklucza rajstopy o denimie mniejszym niż 20. Podciągam się na drążku trzy razy i w zasadzie jestem szczęśliwym człowiekiem.

Jest między nami tyle podobieństw, że czasami wydaje mi się, że naprawdę mam brata. 

Ale tak poza tym, ciągle czuje że jestem lekko złym człowiekiem.

sorry, taką mamy cywilizację

Media od kilku dni żyją głównie śmiercią Ani Przybylskiej. Wszyscy przeżywają fakt, że tak młoda osoba zwyczajnie umarła (uparcie nie napiszę, że „przegrała walkę z rakiem”, bo w gruncie rzeczy jest to idiotyczne zdanie). Zewsząd otacza mnie zbiorowa histeria, przekładająca się na tłumy Polaków w gabinetach lekarskich, którzy udadzą się tam z prośbą o diagnostykę, markery nowotworowe, tomografię i rezonans magnetyczny (czego ci o mniej wypchanym portfelu oczywiście nie otrzymają).

Nie jestem lepsza, gdyż od Przybylskiej sama zaczynam ten wpis. Też szeruje treść, czyli niosę temat dalej (chociaż, z drugiej strony pochlebiam sobie tym zdaniem, skoro czytelników tego bloga jest naprawdę niewiele).

Przyznaje z ręką na sercu, że kiedy o tym usłyszałam,  nie byłam w stanie przejść nad tym obojętnie. I to wcale nie ze względu na towarzyszące mi od kilku lat przerażenie związane z tym czymś, czego imienia się nie wymienia – RAKIEM.

Rak trzustki jest przebiegłym potworem, którego zdążyłam trochę poznać. W ciągu niespełna 3 miesięcy zabił mojego ojca i na spółkę z polską służbą zdrowia odarł go z godności i prawa do życia bez bólu.

Nie jestem w stanie wyobrazić sobie sytuacji, że ktoś z najbliższych mi osób mógłby znowu umrzeć, ba – nie jestem w stanie dopuścić do świadomości że mój kot ma 13 lat i kiedyś może go przecież zabraknąć!

I prawda jest taka, że jedynie na krótkie momenty przypominamy sobie, jak bardzo bliskie są nam osoby wokół nas i jak bardzo ważne jest by korzystać z carpe diem jak najpełniej ( tak wiem – jest to straszny banał).

Bardzo kocham moją rodzinę i moich przyjaciół. Kocham też życie (choć czasem nie jest między nami do końca różowo)

Kiedy zobaczyłam mojego 60-letniego ojczyma, który prawie popłakał się na materiale telewizyjnym o policyjnym psie, którego nikt nie chciał po wieloletniej służbie przygarnąć, autentycznie wzruszyłam się i uświadomiłam sobie jest bardzo jest mi bliski. Człowiek ten od kilku lat niejako zastępuje mi ojca.

Kiedy zobaczyłam w tym roku, jak bardzo moja własna matka zmieniła się pod wpływem wyciszenia, zmiany otoczenia, zakończenia pracy ( i właściwie dobranych leków  ;-))  poczułam,  że naprawdę bardzo ją kocham i żałuję, że przez tyle lat życie wyciągało z niej to co najgorsze, a ukrywało fajną, czułą i kochającą matkę, którą potrafi być teraz.

Kiedy patrzę na MariPaz, to mimo iż potrafi doprowadzić mnie do szału, bywa nieogarnięta i walczy z nałogami, nie wyobrażam sobie, że kiedykolwiek i jakkolwiek mogłaby jej się stać jakaś krzywda. Chcę ją chronić, bronić i sprawiać by nigdy nie dopadało jej zło tego świata.  Zwyczajnie bym tego nie zniosła.

W takie dni, kiedy ktoś lub coś przypomina ci o śmierci, zupełnie inaczej patrzysz na swoje problemy. Kolejny dzień w fabryce nie jest już taki irytujący,  nie czujesz potrzeby odmawiania sobie kolejnego paska czekolady i wysiadasz dwa przystanki wcześniej, by przejść się w ostatnim jesiennym słońcu. Wszystkie te codzienne, zupełnie powtarzalne czynności zyskują nagle na znaczeniu.

Nie jestem pewnie w stanie za wiele zrobić by żyć długo. Ilości chemii, które pochłaniamy w dzisiejszych czasach są nieporównywalnie większe iż 20, 30 czy 40 lat temu. Syrop glukozowo – fruktozowy w każdym serku, makaron z semoliny, glutaminiany sodu i inne ulepszacze, świeże warzywa i owoce pokryte cienką warstwą pestycydów. Oto oferta cywilizacyjnego postępu, który powoli, acz skutecznie nas zabija.

Chciałabym jednak każdy kolejny dzień wykorzystać jak najlepiej. Jestem w stanie żyć szczęśliwie, zapominając o pierdołach, które nie powinny mieć wpływu na moje nastroje, jeśliby tylko spojrzeć na wszystko z perspektywy szerszego obrazka. Chciałabym przestać odtwarzać codziennie rano sceny pod prysznicem, kiedy to na jednym z bezproduktywnych spotkań wstaję i mówię  co naprawdę myślę (w mało wybrednych słowach). Chciałabym teraz to mi to Lotto.

Jadąc do pracy autobusem linii 154 spotkałam moją ciocię. Okazało się, że wycięty kilkanaście dni temu guz był złośliwy. I mimo że staram się myśleć pozytywnie, to w tym jednym jedynym temacie tak dobrze wiem czym to pachnie, że nie potrafię. Kiedy patrzysz w oczy osoby, która szuka nadziei, chcesz jej ofiarować całą nadzieję świata i ciut więcej. Tymczasem na pierwszy plan wysuwa się wielki lęk przed tym gnojem i chęć ucieczki jak najdalej przed siebie.

Wracając do domu kupię różne przekąseczki. Przytulę Pazia. Chwile później uwali się na nas Tytus i będzie mruczał (przecież wiem, że tylko na to czeka).  I głęboko gdzieś będę miała wszystkie królowe zniszczenia otaczające mnie w godzinach 9-17-ta. Nie będą na mnie mieli wpływu wszyscy Dementorzy świata i ci, którzy myślą że pieniądze dają im władze nad życiem innych ludzi.

boję się ogórków gruntowych

I wracamy znowu do najlepszego okresu mojego życia, czyli wesołej trzydziechy.

Wesoła trzydziecha objawia się skurczami w pachwinie, które skutecznie uniemożliwiły mi powstanie zza biurka. Zabawna trzydziecha to taka, kiedy przez 4 tygodnie chodzisz po lekarzach różnej maści i nie możesz uzyskać prostej informacji – dla-cze-go cię bo-li!

Z radości owej zastanawiasz się już całkowicie na poważnie nad wizytą u weterynarza…

W tle tej historii jest jak zawsze amerykański wokalista, który śpiewa sobie radosnym głosem 30-latka „Everything what kills me, makes me feel alive”

Nie zesraj się.

Nic to, postanowiłam użalać się nad sobą jedynie w pierwszych akapitach tego wpisu.  Dalej będę zarażać optymizmem.

Optymizm przyjął w tym miesiącu postać ogórków gruntowych, kilo dwadzieścia!

UWAGA! Nie 1,20 kg, tylko 20kg (słownie: dwadzieścia kilogramów)

Optymizm przejawił się w idei, iż słoików wystarczy dwadzieścia, a osób dwie. Optymizm przepoczwarzył się w huraoptymizm wtedy, gdy uznałam, że kolejne 20 słoików starczy i do wieczora się „uwiniemy”. Skończyło się na 50 słoikach, 2 wizytach w kerfurze po nie, 3 dniach pracy i psychopatycznym lękiem przed ogórkiem gruntowym.

Wszystko to uświadomiło mi jednak, że jestem bardzo szczęśliwym człowiekiem. Kupując od pierwszej z brzegu babci chrzan i czosnek do zaprawy, zrozumiałam że wręczone owej 12,5 zł chyba dużo dla niej znaczy, podczas gdy ja wydaje tyle na piwo w knajpie. Obserwując zgromadzonych wokół Hali Banacha różnej maści ludzi, dotarło do mnie, że jest cała masa spraw, o które nie muszę się martwić.

I tak jak Amerykanie vs Afryka

Tak i ja, w kontekście zwyczajnego życia, często zapominam o proporcjach i zwykłej przyzwoitości w konsumpcji  dóbr.

Jechałam dzisiaj autobusem, notowałam w notesiku wszystkie rzeczy „to do” i „must be”, kiedy moje zajęte zupełnie niczym ucho, dosłyszało przedziwną dyskusję toczącą się tuż przede mną. Długo nie mogłam wyłapać jej sensu, lecz gdy dotarło do mnie, o co tak naprawdę kaman – zatkało kakao..

Otóż wyobraźcie sobie, iż Stara Baba Z Kulą i wtórująca jej Ruska Torba zaczęły głośno komentować pewną Bogu ducha winną panią, że ma na sobie spódnice i nie założyła nogi na nogę, tylko siedzi normalnie i zdaniem owych pań „gorszy innych” tudzież okazuje kompletny brak kultury!

I jęły się owe baby przekrzykiwać skandalami, chamstwem i szkorbutem, jedna przez drugą gratulując sobie między wierszami moralnej wzniosłości. Obserwując z rosnącym zdziwieniem zaistniałą sytuację, rzuciłam szybko okiem na obiekt zgorszenia. Ku mej rozpaczy nic widać nie było (przynajmniej na moim poziomie wzroku).

Zwróciwszy delikatnie uwagę paniom, iż skoro tak je ten widok razi, to po co nieustannie wgapiają się w uda pani w spódnicy i że chyba rosnąca fascynacja gołą nogą spać im po nocach nie daje.

Brak kultury wrócił do mnie niczym bumerang! Tadam!

Co się wtrąca?! Kto ją pytał? Brak kultury! Ach ta młodzież.

Postanowiłam przyjąć na powrót taktykę spódniczanej degeneratki i przestałam po prostu reagować na pobieżne oceny mojej skromnej osoby, czując jednakowoż jakiś  taki wewnętrzny żal nad Polakiem Cebulakiem i nad tym, że podobnie jak w opisywanej wyżej bazarkowej sytuacji, zbyt często zapominam, że ja i wy nie jesteśmy średnią społeczną i może nie do końca wiemy jak wygląda pewna smutna rzeczywistość wokół nas. Na co dzień jebiemnieto, że płaca minimalna w tym kraju to 1680 zł brutto, a zaściankowość i próba mówienia innym jak żyć mają (pod osłoną chrześcijańskiego miłosierdzia) mają się świetnie.

Kiedy ogarnia mnie smutek na to wszystko, przypominam sobie jednak, że powinnam się cieszyć z tego co mam (i cieszę się!), bo tak naprawdę nie muszę się martwić czy starczy mi do pierwszego, a jeśli mam ochotę mogę zjeść obiad w knajpie i pójść na piwo ze znajomymi. A przede wszystkim mam coś, czego większości ludzi brakuje najbardziej – swoistą wolność. Wolność do zmiany poglądu na dany temat (a tego już Polak beton nigdy się nie nauczy), wolność do spakowania walizki i wyjazdu gdziekolwiek chce (no, może poza Szwecją, która wydaje się być niebotycznie droga), i przede wszystkim wolność do podejmowania swoich decyzji, bez konieczności konsultowania ich z osobami, którym jestem coś winna. I może dlatego całe życie bardzo uważam na to, by długów u kogoś nie posiadać – czy to pieniężnych, czy to wdzięczności.